کوچه‌ی بی‌ دار و درخت

2011-02-14T12:01:00.000-08:00

امروز، هم زد و هم برد. وحشی و سردرگم و عصبی بود. حق دارد. انگار کن دندانت خیلی وقت درد می‌آمده. عذابت می‌داده. شب خواب می گرفته ازت روزگارت را سیاه می‌کرده. زور می‌زنی دوا دکتر و مسکن و مخدر بلکه ساکت شود. بلکه دوباره زندگی‌ات همان راهِ به خیالِ خودت مطمئنِ پیش را ادامه دهد. ساکت می‌شود. دردش کم می‌شود.دوست داری فکر کنی تمام شده. ولی ترسش همیشه هست. ترسش هست که نکند روزی دوباره برگردد. کابوسِ شبش هست. عذابِ تویِ خواب. خیالش ولت نمی‌کند. هرچه خودت را این ور آن ور پرت کنی که تمام شده دیگر درد نمی‌گیرد دیگر هیچ‌وقت عذابم نمی‌دهد، باز آن جا تهِ ذهنت این لکه‌هه هست. بهت چسبیده. تا یک روز می‌رسد نیمه‌شب از کابوسِ درد بیدار می‌شوی. فکر می‌کنی این هم باز از همان خیال‌هاست. ولی نیست. بیدار شده‌ای و باز هم دردت می‌آید. بدتر هم شده. چرک تمامِ صورتت را دارد از کار می‌اندازد. حرص می‌خوری. وحشت برت می‌دارد. وحشتِ این که هیچ‌وقت دیگر خلاصِ درد نشوی. تا آخر باهات بیاید. دیوانه می‌شوی.

آن مرد امروز عصبی بود. دندان دردش برگشته. چرک تمامِ این تنه‌ی فاسد را برداشته دیر شده دیگر. در کابوس بیدار بمان. چه کنیم اگر سهمی از این کابوس هم به ما می‌رسد. یک روز از پا می‌اندازدت و آن روز ما می‌مانیم و رویای‌مان.

2011-02-11T14:14:00.000-08:00

مصر امشب از یک پله‌ی بلند بالا رفت و حالا مانده ارتش هم بعد از این دورانِ انتقال دلش بیاید تختِ صدارت را ول کند برگردد پادگان تا کلن بساطِ استبداد از آن‌جا برچیده‌شود. خیال می‌کنم ما مانده‌ایم و حوض‌مان. هنوز کلی مستبد در جهان باقی ست ولی این دو هفته آن‌قدر همه مصر مصر کرده‌اند و عاقبتش هم ختم به تحریر شده بالاخره که احساس می‌کنم تنها جا مانده، ما ایم. دور از واقعیت هم نیست. صد و خورده‌ای سال سابقه‌ی مشروطه‌خواهیِ را هیچ کشوری ندارد. افتخار هم ندارد البته. آزادیِ ما هر از چندی یکی زده و بعد برایِ مدتِ مدیدی سه چهار تا خورده. زخم و زیلی و پیر و فراموش‌کار و گیج و خسته است. آدم یک‌بار نمی‌رسد دو بار نمی‌رسد. نمی‌شود که این‌همه نرسد و باز عینِ روزِ اول قبراق راه بیفتد از تبریز که در تهران پرچمش را ببرد بالا. امیدواری اولش بچه است گول می‌خورد. دو بار که دید تهِ کوچه دیوار است سرش را می‌اندازد پایین راهش را می‌کشد می‌رود و طول می‌کشد سخت است دوباره بشود برش گرداند. هی نسل عوض شود و هر نسل بشورد و آخرش چند تا بکشند چندتا بندازن زندان چندتا فراری بدهند و هرکه جز این را هم مایوس و بی‌حوصله و افسرده و منزوی کنند همه‌چیز از هم بپاشد.
دوشنبه روزی نیست که بشود حکومت را در خیابان ماند و ساقط کرد. این جا مصر نیست که ارتشش دل از استمرارِ حکومتِ مبارک خوش نداشته‌باشد یک گوشه بایستد مردم کارشان را بکنند و نهایتِ نقشی که برایش در تاریخ بنویسند مدارا کردن باشد. نه کودتا و نه سرکوب. این‌جا نظامی‌ها هم جزئی از فسادِ حکومتند. از این فساد ارتزاق می‌کنند و جاده و برج و سد و کارخانه در مناقصه به یغما می‌برند. خانواده‌شان، زن و بچه‌شان، کس و کارشان زار و زندگی از همین آمیختگی به همزده‌ اند. معلوم است که باید برایِ حفظِ‌ این موقعیت جان هم بکنند. این که می‌گویم حالِ فرماندهان و سرهنگان و بالادستی‌هاست. وگرنه افسران و سربازان که به حکایتِ افسانه‌ی گوله‌برفِ رضاشاه فوقش دست‌شان به نون‌خورده‌هایِ تهِ این سفره برسد. نظامی‌ها دوشنبه دربرابرِ ما می‌ایستند. سفت هم می‌ایستند. مثلِ عاشورا و نه مثلِ بیست و پنجِ خرداد و روزِ قدس. ما نمی‌توانیم دوشنبه نظام را اسقاط کنیم به قولِ اونا. حکایتِ‌دوشنبه فرق دارد. می‌خواهیم برویم تو چشم‌ها‌شان نگاه کنیم و بهشان بفهمانیم عقب ننشسته‌ایم. آن‌ها اگر دل به داغیِ گلوله خوش کرده‌اند ما هم بر دل‌های‌مان داغ داریم. چه داغی سوزان‌تر از داغی که بر دلِ مادرِ آرش صادقی نشست و دقش داد؟ جگرخراش‌تر از زخمی که به روحِ خانواده‌ی این اعدامی‌ها زدند زخمِ کدام گلوله؟ این‌همه بیرون و تویِ زندان زجر داده‌اند چی بالاتر از آن می‌خواهند سرِ ما بیاورند؟ سرِ هرکدام از خبرهایی که در این چندوقت خوانده‌ایم فریادی در گلوی‌مان شکسته. یا بغض و اشک شده یا زیرِ لب فحشی و نفرینی و همه‌ش آخرِ شب تویِ رختِ خواب آهی، که خدایا به فریاد برس.
دوشنبه روزِ رساندنِ صدایِ این فریاد به گوشِ خداست. روزِ بیرون ریختنِ این‌همه داد است که یک سال است نزده‌ایم. روزی ست که فریادمان، دلِ آن به زندان‌شدگان را شاد می‌کند. امیدوارشان می‌کند. دیگر نمی‌ترسند فراموش شده‌باشند. دیگر وقتی بازجو می‌گوید همه چیز تمام شده و تو تنهایی، تردید نمی‌کنند در پوزخند زدن به حرفش. دوشنبه آن‌ها که کسی را این یک سال و نیم در بهشت زهرا جا گذاشته‌اند وسطِ اشک، لب‌خندی هم می‌زنند. صبر می‌کنند تا پنج شنبه بشود بروند سرِ مزارِ عزیزشان و برایش تعریف کنند که مردمِ این بالا از کشته‌شدن می‌ترسند. از زندان افتادن می‌ترسند ولی یادشان نرفته که تو هم می‌ترسیدی اما جلو رفتی. یادشان نرفته که چکمه‌ای رویِ گلوشان است که اگر از فشارِ ناگهانش بترسند و تقلایِ رهایی نکنند، ذره‌ذره فشار بیش‌تر می‌شود و یک شب تویِ یک خوابِ عمیق بالاخره خفه‌شان می‌کند.
دوشنبه روزِ داد کشیدن است. داد کشیدن هدف نیست. وسیله‌ای ست برایِ داد ستاندن.

پی‌نوشت: فرجامی گمان کنم در وبلاگش دعوت به خشونت کرده‌بود. گفته‌بود بشکنید و بسوزانید و اگر کسی دست‌تان افتاد بزنیدش و مدارا نکنید آبش دهید ول کنید برود...
باشد. اگر خواستید حرفِ فرجامی را گوش کنید. ولی فراموش نکنید هم‌قطارانِ آن آدم هر لحظه اراده کنند می‌روند سراغِ کسانی که دست ما کوتاه است ازشان. می روند از سلول بیرون می‌کشند و انتقامِ آنی را که ما زده‌ایم از او می‌گیرند. فراموش نکنید عزیزان‌مان را گرویی نگه داشته‌اند که هر چَکِ ما به صورتِ یکی از این گروگان‌گیرها مشتی می‌شود و لگدی بر صورت و پهلویِ گروگان‌ها. می‌خواهیم جمعه‌الوداعِ استبداد روزِ وصالِ همه باشد و کسانِ کمی باشند که پیروزی را از آسمان تماشا کنند.

2011-01-15T11:14:00.000-08:00

آن‌روز گودر نوشته بود نازنین خسروانی سردش بوده این شب‌هایِ اوین. حتمن خیلی‌هایِ دیگر هم. ما وسطِ شهریم. خیلی سرد است. اوین بالاشهر است. دیده‌اید؟ بالایِ درکه. وسطِ آن تپه‌ها. کی گفت برین اون بالا زندان بسازین؟ قحطِ جا که نبود آن زمان. می‌رفتید یک قبرستانِ دیگر که این‌قدر سرمایش سرد نباشد.
ناخوش ام. احساسِ شرمندگی می‌کنم. بیش‌تر از هر چیز به خاطرِ ناامیدیم احساسِ شرمندگی می‌کنم. دشمن شاد می‌شویم. این را به قولِ خودتان «هم‌خوان» نکنید. خدا از هرچی ظالم هست نگذرد. این شترِ کوفتی کی درِ خانه‌اش می‌خواهد بخوابد؟

2010-10-26T12:06:00.000-07:00

خبرها را می‌خوانید یا نه؟ یا ول کرده‌اید دنبالِ بنزین و یارانه و قهوه‌ی تلخ و جوک‌هایِ سیاسی اید؟ خبر دارید هم‌چنان دارند بچه‌هایِ مردم را می‌گیرند می‌ندازن زندان؟ خبر دارید از این‌ها که از پارسال تا حالا رنگ جز خاکستری دیوار سلول ندیده‌اند؟ این اسامیِ بازداشت‌شده‌هایِ هر ماه را می‌خوانید که هر دفعه پروپیمان تر می‌شود. نشسته‌ایم کنجِ سرخوردگی و بدبختی و ناامیدی و مهاجرت همه‌چی را سپرده‌ایم دستِ این‌‌ها. چیزهایی که حق‌شان نیست دست‌شان باشد. لیاقتش را ندارند. مالِ این‌ها نیست. مالِ ماست. گروییِ چی دیگر نگه داشته‌اند ازمان. مگر چیزی باقی مانده جز یک لقمه نون از سرِ منت که همین را هم می‌خواهند ندهند. چه کار می‌خواهیم بکنیم با این؟ می‌خواهیم همین جور بنشینیم یک چیزی پیش بیاید. «لایغیر بقومٍ...» را الکی نگفته. پس‌فردا تو چشمِ این‌ها که دربند شدند این‌ها که کشتندشان چه‌جوری قرار است نگاه کنیم. بگوییم ببخشید تا نوبتِ شما بود هزینه دادن می‌صرفید به ما که رسید دیدیم داریم زیادی هزینه می‌دهیم بی‌خیالش شدیم؟ خونِ ما رنگین‌تر از شما اقبالِ مان بلندتر که گیر نیفتادیم.

نمی‌دانم قرار شود چه کار کنیم بهتر است. به خیابان اگر قرار است، برویم. شعار اگر قرار است، بنویسیم. این روزنامه‌ی کلمه را اگر قرار است، پرینت بگیریم جا بذاریم. نمی‌دانم هرکار می‌کنیم جا نزنیم. ول نکنیم. خسته نشویم. تقلایِ این‌ها ذلیل است. صدا کلفت می‌کنند که سرها پایین بیفتد. چنته خالیست. به وقتش معلوم می‌شود چه‌طور وا می‌دهند. یک هفته ست هرروز گنده‌گوزی می‌کند و زور می زند صدایش نلرزد نفهمند مثِ سگ ترسیده بوده. ما ول کرده‌ایم این‌ها رها نمی‌کنند هنوز جان می‌کنند خودشان را ثابت کنند. می‌گیرند، ادعا می‌کنند، خرج می‌کنند، برنامه می‌ریزند. تانک‌هایِ آمریکا خیابان‌هایِ بغداد را بالاپایین می‌کرد یارو می‌گفت شکست‌شان داده‌ایم. از این زرهایِ مفت زیاده زده در تاریخ هرکس پایه‌هایِ تختِ صدارتش به نسیمی می‌لرزیده.

هر کار قرار است زودتر بجنبیم. سالِ صبر و استقامت چند ماه دیگر تمام می‌شود.

2010-08-07T11:39:00.000-07:00

رمضان در راه، شما به پیشواز رفته‌اید. روزه به نیتِ آزادی زود قبولِ حق می‌افتد. اندکی از مردمِ این بیرون هم امروز به یادتان لب به خوراک نزدند. صبحانه غم خوردند ناهار حرص افطار به اشکِ چشم کردند. بعضی دیگر هم گفتند یادشان سبز روزه کارِ ما نیست. ولی به خدا همین‌ها هم جز دودِ سیگار چیزی از گلوشان پایین نرفت. سرِ سفره گفتند کوفت بخوریم حلال‌تر است از این لقمه. کفاره‌ی این روزه‌خواری داغِ شرم می‌نشانند بر پیشانی. غذاشان را بخشیدند به یکی دیگه رفتند گوشه‌ای «ای خدا ای خدا» دم گرفتند.

انصاف کن خدا. افطارشان ده به رهایی. وصل کن صد سال ربنا خواندن را به دعایِ سحر. تقاصِ هفت پشت گرفتی از این ملت.

2010-07-12T03:00:00.000-07:00

رضا خوش‌نویس می‌فهمد خانِ مظفر دست بر هزار شاخه دارد. می‌فهمد اراده، اراده‌ی اوست که این‌چنین شهر را آشفته. می‌فهمد عروسکِ چه خیمه‌‌شب‌بازی‌ای بوده آن سال‌هایِ رضا تفنگ‌چی. می‌فهمد مشقِ بازی سیاه‌تر از این حرف‌هاست که بشود به قلم و دوات خطش زد. ناامید می‌شود. خسته است. دل به چیزی دیگر خوش ندارد. رویِ تراسِ گراند هتل می‌ایستد. دستی هلش می‌دهد پایین و سنگ فرشِ لاله‌زار سرش را می‌شکافد. این آخرین صحنه‌ی هزاردستان است. فیلم به سیاهیِ تصویر تمام می‌شود. رویِ سیاهی، علی حاتمی آرام و به خطِ نستعلیق می‌نویسد: «ید الله فوق ایدیهم» با سبز می‌نویسد.

2010-06-02T23:37:00.000-07:00

روزتان مبارک مادران صبر. مادرانِ پایِ دیوارِ اوین. مادرانِ انتظار. مادرانِ صدای در و زنگِ تلفن. مادرانِ ملاقات کابینی. روزتان مبارک مادرانِ سوگ. مادرانِ اشک. مادرانِ ناامیدی. مادرانِ قطعاتِ جدیدِ بهشت زهرا... مادر بودن برکت است. مبارکیِ روزِ مادر، گل چی بگیریم برایِ مادرانِ گل‌های پرپر؟

ما به خردادِ...

2010-05-03T12:21:00.000-07:00

خرداد دارد می آید. «دوباره» خرداد دارد می‌آید. هوا کم‌کم گرم می‌شود و یادِ آن عصرهایِ داغِ خرداد و تیر می‌اندازد که از درس و کار، به خانه نمی‌آمدیم. می‌رفتیم آویزانِ خیابان‌ها می‌شدیم بلکه پرچمی، سبزی، رایِ برادرِ شهیدی را پس بگیریم. بعضی‌ها دیر و زود برگشتند خانه. بعضی‌ها نه هنوز، و بعضی‌ها هیچ‌وقتِ دیگر هم بر نمی‌گردند. آن‌ها با خیابانی که توش مردند یکی شدند. با آزادی و انقلاب و وصال. نامی شدند بر لبِ ما بازماندگان.خوش‌اقبالانه فیلمی و عکسی بلوتوثِ موبایل و ضمیمه‌ی ای.میل. وزنی سنگین‌تر از خاطره است...اتفاق است رو دوشِ این شهر. تهَش همه‌ی این‌ها قرار است چند صفحه‌ای شود به نامِ تاریخ. فهرستی از شرحِ وقایع و چند خط توضیح که از کجا آمد و به کجا رفت. درد است که این چند خط را باید با زندگی نوشت. درد است که آخرِ این چند خط چه‌جوری نوشته شود. این درد، این خون وزنِ تاریخ را زیاد کرده. تاریخی که از خرداد شروع شده. از خرداد خون گرفته. خرداد هم راه است هم مقصد. هم درد است هم درمانش. خرداد اتحاد است. نترسیدن است. دل به دریا زدن است. خرداد چیزی برایِ نداشتن، نداشتن است. خرداد همان آن است که وادارت می‌کند به گفتنِ نه با همه‌ی سختی‌هایش. با همه دردش.
بیا خردادِ امسال یادِ پارسال کنیم. همه دسبندِ سبز ببندیم اگر وا کرده‌بودیم یکی از روزهایِ ترس و ناامیدیِ پارسال. بیا دوباره این رنگ را جاری کنیم در رگِ روزهایِ خرداد. ما که از پا ننشسته‌ایم. مایی که زور را به خطی بر دیوار یا شعاری وسطِ حیاطِ دانشگاه یا تاب آوردنی تو زندان مسخرِ خود کرده‌ایم، بیا فقط دوباره به رخ‌شان بکشیم. به حرمتِ خرداد.

2010-04-18T12:28:00.000-07:00

اوی بیست‌وشیشی. جمله جمله‌ی حکمِ تازه‌ت، رای به شکستنِ خودت بود. نتوانستی به زانو بنشانی نوری‌زاد را. راست ایستاد مثلِ شیر و گذاشت عقده‌ی دل در انشایِ رای بگشایی. فحش بدهی و رای با حرص‌نامه قاطی کنی به سیاقِ خیلی دیگر از رای‌هایِ دادگاهِ «انقلابِ اسلامی». پیر را خام‌طبع بخوانی که چرا متنبه نشد از این صدروزه عذاب. پایِ شانِ قلم بکشی وسطِ این بی‌دادنامه‌ی بی‌شان و شرف به نیتِ گرفتنِ دستِ پیش. خیلی پس‌افتاده ای و خودت حتمن خبر داری که این‌طور باخته حکم می‌نویسی.

ظرافتی که گفتی نوری‌زاد از وادیِ هنر مکتسبش شد قلمی نبود فقط که پرده از حرمتِ نیرنگ و دروغِ زورمند بدرد. همین آزادگیش بود از بندِ دوستیِ ظلم به طمعِ منفعت. چیزی که تو نداری. تو دربندتری تا نوری‌زاد محکوم به حبس. دربندِ ترس کی رها شود از خود. محبوسِ به جرمِ حق‌خواهی آزاد است با استقلالی که از هرچه غیر حق دارد. نماینده‌ی حرمتِ ملت نشو تویی که دشمنِ اراده‌ی مردمی. توهین به ملت شمایین نه نوری‌زاد که ملت به پول و پست نفروخت. که سکوت و عافیتش نیامد فریاد جست و مشقت.

ببین بست‌وشیشی، شلاقش را هم حتا اگر بخورد، حبسش را که دیوارِ زندانِ تو طاقتِ سه سال و نیم نمی‌آورد. زودتر از موعدِ حُکمت می‌آید بیرون. میزَت را که این طور حریص نگه‌ داشته‌ای، همان روزی خالی می‌کنی که «ملت» نوری‌زادها را رویِ دوش از سرپایینیِ اوین برمی‌گردانند تو شهر.

2010-03-06T13:04:00.000-08:00

سعی می‌کنم بی‌وفایی به پرونده رو با خبر دادنِ انتشارِ شماره‌هایِ جدیدش جبران کنم

پرونده ی سی و سوم

2010-03-03T09:40:00.000-08:00

یادمان نرود چه راهِ دشوارِ تلخی آمدیم و با چه خونِ دلی حساب و کتاب‌شان را به هم زدیم. به آن نتیجه که می‌خواهیم نرسیده‌ایم اما انگار نمی‌بینیم قصه‌ی آن‌ها را هم که نگذاشتیم آن‌جور که خوابش را می‌دیدند تمام شود. اشک ریختیم و نذاشتیم آبِ خوش از گلویِ آن‌ها هم پایین برود. رییس‌ها و نوچه‌ها‌شان هر روز گلو پاره می‌کنند که تمام شده. بروید سر زندگی‌تان. و می دانند نشده. می‌دانند نسلی که به نامِ قناعت و رضا درسِ توسری‌خوری یادشان دادند، شاگردهایِ خوبی نیستند در این مکتبِ فاسد. می‌دانند خبط کرده‌اند کارد رسانده‌اند به استخوانِ ملت و می ترسند از پس فردایی که زنده باشند و جایِ بوسه دست‌بند بزنند به دست‌های‌شان. این‌ها از یادمان نرود. قدرتِ ما که مومنیم و می‌خواهیم بزرگ تر است از زورِ این‌هایی که با چنگ و دندان آویزانِ دره شده‌اند. وظیفه از جلویِ چشم‌مان دور نشود. در کنجِ خود ننشینیم و به جایِ قدمی برداشتن، دعا شِر کنیم. دیر نجنبیم. ولیان را دارند می‌کشند. یک روز صبح که هشت از خواب بیدار می‌شویم می‌گویند پنج کشتیم‌ش. یک کاری بکنیم. زورِ نجات دادنِ جانِ یه آدم را نداشته باشیم مملکت را هم نمی‌توانیم برهانیم.

2010-02-16T13:50:00.000-08:00

همه‌ی آن‌هایی که مثِ من ننربازی در می‌آورند تو مبارزه و تا سری می‌شکند سه روز غصه‌نشین می‌شوند بیایند جنگیدن را از این بهمن یاد بگیرند که چندین روز است کس و کارِش گرفتارِ بندِ بی‌خبری شده‌اند این طرفِ دنیا، هنوز روحیه‌ی مبارزه‌ش سفت تو مشت است و پا پس نکشیده از امید. هنوز همان است که بود و هیچ خودش را نباخته.

برای جنگ باید قوی باشد آدم. تو چشم‌هایِ بزرگ‌ترین موج‌ها نگاه کند بگوید «بیا جلو اگه مردی». درد و زخمش به کنار. جنگ ترس دارد، غصه دارد، بی‌خوابی و حرص و آشفتگی دارد. همه‌ی این‌ها را اگر جنگ‌جو بگذارد جا توی ذهنش خوش کنند، ذلیلش می‌کنند. کابوس‌هایش به توان می‌رسد و شکست می‌خورد. این از جنگیدنِ تن‌به‌تن با دشمنِ جلویِ رو واستاده خیلی سخت‌تر است. این زورِ بیش‌تر می‌خواهد و هنوز خیلی از این راه مانده. یا همین اندازه زورمند شویم یا زورش را اگر نداریم خودمان را از این جنگ بکشیم کنار و اعصابِ بی‌خود از خودمان خورد نکنیم.

Highlights

2010-02-02T06:46:00.000-08:00

در سال‌های اول انقلاب اسلامی اکثریت مردم قانع شده بودند که انقلاب همه ساختارهایی را که می‌توانست منجر به استبداد و دیکتاتوری شود از بین برده‌است و من هم یک نفر از این جمع بودم. ولی الان چنین اعتقادی ندارم. امروز هم عوامل و ریشه‌هایی را که منجر به دیکتاتوری می‌شود می‌توان شناسایی کرد و هم مقاومت در مقابل بازگشت به این دیکتاتوری را که باید گفت مقاومت مردم میراث گران‌بهای انقلاب اسلامی است...

برای او [جنتی] مهم نیست که شایعات گسترده‌ای برای اعتراف‌گیری‌های غیر قانونی وجود دارد و برای او مهم نیست که این افراد ربطی به جریانات انتخابات ندارند . مهم برای او اعدام برای زهر چشم گرفتن است. او از قدرت تکوینی اثربخشی خون بیگناهان غافل است و نمی‌داند سیل خون شهیدان، رژیم شاه را از بین برد...

بنده امروز به شهادت رسیدن مردانی چون بهشتی و مطهری و دیگر شهدای انقلاب اسلامی را ناشی از ادامه ریشه‌های استبداد شاهی می‌دانم که هنوز بطور کامل از کشور ما ریشه‌کن نشده بود. به همین دلیل بنده اعتقاد ندارم که انقلاب به اهداف خود رسیده است...

آن قرائت از اسلام که مردم را خس و خاشاک و بزغاله و گوساله می‌نامد و مردم را قسمت قسمت می‌کند تا عده‌ای بجان عده‌ای دیگر بیفتند، متاثر از فرهنگ شاهنشاهی است. سزاوار بود که قوه قضاییه بجای اعدام چند جوان و نوجوان، که شایعات جدی در مورد نحوه اعتراف‌گیری از آنها وجود دارد، به این ریشه ها توجه می‌کرد...

امروز زندان‌ها را پاک‌ترین فرزندان ملت پر کرده‌اند؛ از دانشجویان و اساتید و دیگر اقشار. مطابق فرمول‌های مندرس شده‌ای به دنبال پرونده‌سازی برای آنها هستند با پرونده‌هایی مالی یا جنسی یا جاسوسی...

الان به طور واضحی دیده می شود که زور مجلس در مواردی که جزء وظایف آن است به دولت نمی‌رسد. این فقط گفته مخالفان دولت نیست. اصول‌گرایان منصف و آگاه از این مسئله می‌نالند. عدم پاسخ‌گویی در موارد اعلام شده دیوان محاسبات عمومی، روشن نبودن نحوه فروش نفت و شیوه های هزینه کردن آن، بی اعتنایی به برنامه چهارم و ویران کردن دستگاه برنامه‌ریزی برای فرار از حساب و کتاب و الخ موارد بسیار روشنی از برگشت ما حتی به ماقبل پهلوی ها است...

امروز کسانی که مسئول شوربختی مردم و عقب‌ماندگی ملی ما هستند و کسانی که مسئول تورم و بیکاری و ویرانی اقتصاد کشور هستند، مسئول تعطیلی پروژه‌های بزرگ و عقب‌ماندگی ما از رقیبان در منطقه هستند، با تزریق مسکّن‌ها و سیاست‌های بی‌سروته ولی عوام‌فریبانه سعی می‌کنند از این وضعیت استفاده کنند. کافی است ببینید باسهام عدالت و حقوق بازنشستگان و شیوه غلط اجرای اصل ۴۴ چه بلایی به سر مملکت آورده‌اند. سرنوشت برنامه چهارم و بودجه سال آینده مایه نگرانی جدی است...

توصیه من به طرفداران جنبش سبز آن است که تمایز خود را با بقیه مردم، چه کم و چه زیاد ،کم کنند. این نهضت از میان مردم برآمده و متعلق به مردم است. همه به شدت باید مراقب اعتقادات، مقدسات و عرف و هنجارهای جامعه باشند. اما هدف نهایی خودمان را درهیچ مرحله ای نباید از یاد ببریم و آن ساختن ایرانی پیشرفته و مستقل و آزاد و متحد است. این هدف تنها با همکاری همه زنان و مردان و همه اقشار ملت و همه اندیشه‌ها و سلیقه‌ها امکان‌پذیر است...

http://www.kaleme.org/1388/11/13/klm-10327

2010-01-31T12:12:00.000-08:00

صدایِ دختره می‌لرزد. حرف‌هایِ برادرش تو دادگاه را می‌گوید صداش می‌لرزد. نمی‌خواهد بغض خراب شود رو سرش جلو دیگران. دارد یک جایی بالا را نگاه می‌کند و لب‌هایش را می‌گزد گریه‌ش نگیرد. پدرش را قبلن کشته‌اند حالام مادر و برادرش زندانی. دست بر نمی‌دارد غصه از سرِ بعضی زندگی‌ها. صابخونه شده این مهمان که قرار بود یکی دو روز بیاید برود. بر کارِ جهان عدالتی اگر مستقر هست چرا التفاتی به آن‌ها که دنبالشن نمی‌کند. انتقامِ آدم مظلوم‌هایِ قصه را کی می‌گیرد. چه قدر مانده تا آخرِ فیلم که خیر شود، عروسی شود عاقبتِ ما عزاداران. آن‌قدر طول نکشد که دل‌ها سیاه شود از کینه‌ی زندگی.

2010-01-28T03:29:00.000-08:00

خیال نکنید این چوبه‌ی دار امن می‌آورد برای فردایِ شما. هر خونی که بریزید تا خونِ‌تان را نریزد سرد نمی‌شود. هر گلویی که بفشارید تا نفس‌تان را نگیرد ساکت نمی‌ماند. این‌ها که می‌کشیدشان وظیفه‌ی ما را سنگین‌تر می‌کنید آینده‌ی خودتان را سیاه‌تر.

2010-01-09T12:46:00.000-08:00

شماره‌ی بیست‌ونهمِ پرونده و بازگشتِ خونه‌ی مادربزرگه شاه‌کارِ جاویدانِ آرش آریان

(شماره‌ی قبلی رو بد موقعی منتشر کردی. )

2010-01-07T08:57:00.000-08:00

سخت نیست حدس بزنیم چی می‌گفتی اگر این روزها بودی. کدام طرف را می‌گرفتی و به کی می‌توپیدی. عکست را کجاها ممنوع می‌کردند و کجاها چاپ نمی‌کردند مصاحبه‌ای ازت. ببین تو ایران مردن عزت‌مند می کند آدم را. آن‌که مرده، دیگر ساکت است. کاری ازش برنمی‌آید. موضعی نمی‌تواند بگیرد. ضرری ندارد. مشکل زنده‌هان. دردِ سر گلویی ست که بتواند فریاد بزند. مشتی که بتواند گره شود. قامتی که بایستد و جز به زیرِ خاک خم نشود. آدمِ زنده یا خودش را می‌گذارد در معرضِ فروش یا باید به سختی زنده بماند. این روزها که «جهان‌پهلوان» به دوایی‌ها می‌گویند تو اگر زنده بودی «غلام‌رضا تختی کشتی‌گیرِ اسبق» می‌شدی.

2009-12-30T12:20:00.000-08:00

آقای مخمل‌باف. آقایِ فیلم‌ساز، قصه‌نویس. به خدا این قصه نیست که هرروز هرجور که خواستی بنویسی‌ش. این لحظه‌هایِ زندگیِ ماست. ریختنِ هر قطره خون سرنوشتِ‌مان را عوض می‌کند. «اگر خامنه‌ای جنازه‌ها را پس ندهد...» مالِ طرحِ داستانی است نه جانِ مردم. الان مثلِ دورانِ شما نیست. آن‌وری ها دارند چاقو می‌زنند. به قصدِ کشت هم می‌زنند. بیست سال بعدِش هم نمی‌روند سراغِ قربانی بگویند ببخشید. هزار بار ثابت کرده‌ای بلدی جوری آگهی بدهی که بازی‌گر برایت صف بکشد. این‌بار را گاهی رها کن. این بار تفنگ، واقعی ست. دو انگشتِ دستِ خودت نیست که الکی بزنی و این‌ها الکی بیفتند. می‌افتند پا نمی‌شوند دیگر. وقتی قصه می‌سازی از اعلامیه چشم‌هایت را باز کن اقلن.

2009-12-29T09:09:00.000-08:00

قرعه‌ی سختی افتاده به نامِ ما. نسل‌هایِ پیش مشت بر تنِ این دیوار کوبیدند و شکست خوردند. مردند، رفتند و وظیفه برایِ ما ارث گذاشتند. ناچارمان کردند از بردن. ناچارمان کردند تاریخ را نجات دهیم از دستِ دروغ. آخرین امیدواریِ این سرزمین شدیم. آخرین نسل که مگر بتواند روشن کند آینده را. خسته ایم. عصبانی و کلافه ایم. خبر و بی‌خبری‌مان جز درد نیست و با این همه باز باید واستیم. تا آخرش یا تا آخرین‌مان باید واستیم. باختن و مرگ، فرق‌مان ندارد. ببازیم حسرت می‌کُشدمان. ببازیم تاریخ را گزارش‌نویسانِ کیهان و تلویزیون می‌نویسند. ببازیم کو تا امیدی دوباره جوانه بزند از میانِ نفرینِ خاکِ ایران. نترسیم از های و هوی‌شان. نترسیم از زدن و بردن و کشتن‌شان. از لشکرسازی‌شان به عشقِ آن منفور. سلاحِ آن‌ها چوب است و گلوله. چوب می‌شکند، گلوله تمام می‌شود. حواس‌مان نیست به اسلحه‌ی خودمان. جان گرفته‌ایم تویِ مشت هرکدام از این روزهایی که خودمان هم شوخی‌شوخی بهش می‌گوییم اغتشاش. جان که تمام نمی‌شود. زندگی که ته نمی‌کشد. داریم اغتشاش می‌اندازیم به جانِ زندگی‌مان که یک روز به نمایندگی همه‌ی اعدامی‌ها زندانی‌ها تبعیدی‌ها، به جایِ همه‌ی افسردگانِ حسرتِ آزادی نفسی چاق کنیم و لب‌خند بزنیم که «بالاخره تمام شد».

goosaale

2009-12-17T13:14:00.001-08:00

Bebin man mitarsam dige nemyam. Migan too koocheh ha mamoor makhfy gozoshtan

Heyf shod. Az emshab samaneh ham mikhast byad bahamoon.

:O mikhay bebarish? Age begiranesh chi? Nemitoonam tanhat bezaram refigh.

2009-12-13T07:02:00.000-08:00

پاره. ستونِ جنجالیِ پرونده‌ی بیست‌وهفتم

2009-12-10T04:18:00.001-08:00

الان برای خیلی‌ها وقتِ بردن است. وقتِ پریدن است. پول و زور دستِ آن‌هایی ست که مانده‌اند بی نفر. از قلم بگیر تا چماق قیمتش کشیده بالا. زیاد هم می‌خرند فروشنده پیدا می‌شود بالاخره. جنسش مرغوب باشد و تیراژش بالا، می‌شود رادان و مرآتی و بیست و سی. کوچک و کم باشد مدیرِ حراست می‌شود بخش‌نامه می‌دهد تدارکات دیگر خودکار و ماژیکِ سبز نخرد. نماینده‌ی مجلس می‌شود موافقتِ وامش مانده معطلِ نطقِ پیش از دستور. پیرَن‌فروشِ خیابانِ ستارخان می‌شود که عکسِ احمدی‌نژاد چسبانده پشتِ شیشه مالیاتش را ببخشند. سردبیرِ مجله‌ی بسیج دانشجویی می‌شود به امید فراغتی از غصه‌ی سربازی و کار و کنکورِ ارشد. نویسنده‌ی وبلاگ‌هایِ «مدیرکل»دار می‌شود که نرسیده دارد مشقِ مقام می‌کند. نگو «این‌ها هم عقیده دارند» نگو «قضاوت نکن». باید رید توی ایمانی که بابتش پاداشِ نقدی بدهند و مومن شک نکند. بچه که نیستیم، مومنین کِی خرجِ زندگی‌شان را از ایمان در می‌آورند. پشت شان به زورِ ارباب گرم است. بگیر ازشان ببین جرات دارند یک شعار در ازای عقیده بدهند این عاشقانِ شهادت؟ این‌ها را از رویِ حرف زدن‌شان، از رویِ ادای اعتقاد درآوردن‌شان می‌شناسیم. قیافه‌شان شبیهِ همان‌هایی ست که شب‌هایِ موشک‌باران پودر و روغن انبار می‌کردند. شبیهِ همان‌هایی ست که النگو از دستِ جنازه‌ی بمی کشیدند. شبیهِ همه‌ی آن هایی ست که هروقت بلا آمده بارشان را بسته‌اند. چه‌قدر هم زیاد است توی این ایران بلا و جیره‌خورهایش. چه قدرضرب المثل یادمان می‌آید از کسانی که بلدند هر جنسی را کِی بفروشند.

2009-11-28T11:59:00.000-08:00

«بازم پرونده؟ چه زود گذشت.»

2009-11-20T11:54:00.000-08:00

نمایندگانِ محترمِ پارلمان در کشورهایِ شرقِ آسیا. یک تارِ موی گندیده‌ی شماها که سرِ حقوقِ موکلان‌تان وسطِ مجلس و جلو چشم دوربین‌های دنیا عینِ سگ به هم می‌پرید شرف دارد به بی‌شرف‌هایی که در انتظارِ وقتِ نماز و ناهار لم داده‌اند روی صندلی و تنها فعالیت‌شان فشار دادنِ آن دکمه‌ای ست که بالاسری‌ها دستور بدهند. غلط کردم اگر هروقت تلویزیون دعواتان را نشان داد خندیدم بهتان.

ehtyaat

2009-11-19T01:49:00.000-08:00

shonzda azar barname chieh?

Char javabamo nemidi? Migam shonzda azar koja berim?

Az in shookhia nakon too sms

Shookhi chieh!!?

Ahan bebakshid!! Manzooram in bood kooja berim be shoolooghia nakhorim :P

مناظره.

2009-11-15T08:36:00.000-08:00

شاید این شماره‌ی پرونده از وجود بزرگانی هم‌چون آرش آرین و ادیب فروتن و کوشا خدابنده‌لو بی‌بهره باش، اما هم‌چنان می‌تواند اوقاتِ خوشی را برای شما...چیز کند.

2009-11-11T13:25:00.000-08:00

این فیلمی که از مادرِ ندا آقاسلطان نشان می‌دهد سرِ قبرِ دخترش، یک موجودِ اعصاب‌خوردکن دارد. دختری که شاید از فک و فامیل‌ها باشد و پشت به دوربین واستاده با سونی‌اریکسونش دارد خاکستر شدنِ مادره را فبلم می‌گیرد. لحظه‌ای هم انگار صدایی شنیده بر می‌گردد روش می‌افتد نزدیک‌تر به دوربین. می‌بیند خبری نیست، روسری صاف می‌کند کارش را از سر می گیرد و کادرش را درست‌تر می‌کند. شاید بی‌چاره تقصیری هم ندارد. ولی این قیافه‌ش یک جورِ بی‌خیالی ست. «برم امشب اینارو بذارم رو یوتیوب» است. این‌ها بدجوری اعصابم را خورد می کند. گفتند رسانه ماییم. سنگ که نگفتند.

***

(از زبانِ سربازِ توی بهشت‌زهرا شنیده‌بود اسمش را گذاشته‌ن: امام‌زاده ندا.)

2009-11-08T10:43:00.000-08:00

«غصه‌ی خودمون یه طرف این بچه‌م که هی خاله خاله می‌کنه یه طرف. دیشب برگشته می‌گه خاله رفته پیشِ ندا؟ خداروشکر مامان تو اتاق نبود.»

2009-11-07T11:44:00.000-08:00

مانی می پرسد: امید داری؟
یادِ صبحِ همین امروز می افتم که تیترهای روزنامه فروشیِ سرِ گیشا ناامیدم کرده بود. لخ لخ رفتم تا بالایِ پلِ عابرِ روی چمران. روی یکی از ستون هاش نوشته بود «امیدوار باش» به سبز نوشته بود.

«راهِ سبزِ امید را زندگی می‌کنیم»

2009-11-04T14:01:00.002-08:00

اِ. شما این‌جا چی کار می‌کنید آقا مهدی؟ پریروز که می‌گفتید اجاره‌ی برجِ آذر را نمی‌دانید از کجا بیاورید بدهید صاب‌خانه... فِری تو چی؟ موتورَت را کجا پارک کرده‌ای؟ جای بدی نباشد بزنند بهش خرجِ زن و زندگی را باز لنگ بمانی... سِدصادق تو که توی اداره می‌گفتی این‌ها همه از شکم‌سیری راه می‌افتند تو خیابون... نرگس خانوم. دوایِ مادرتان پیدا شد بالاخره از تک‌نسخه‌ای؟... علی مگر نگفتی حراست اخطار داده هرکی امروز غیبت کند از شنبه نیاید دیگر... آهان مسعود، بالاخره شرکت حقوقِ نداده‌ت را داد؟
خدایا. آخه چی دارد مگر چشم‌های امیدوار که لوشان می‌دهد.حتا با صورتِ زیرِ ماسک.
(عکس مالِ بیستِ خرداد است. میدونِ آزادی)

سروش و سُلگی.

2009-10-31T14:02:00.000-07:00

این عکس‌ها را دوتا پسربچه‌ی هفت هشت ساله گرفته‌اند. از دوست‌ها و هم‌زندگی هاشان توی مرکزِ بهزیستیِ لواسون. با دوربینی که هیچ‌وقت توی دست‌هایِ صاحبش این‌جور ندیده دنیا را.
(شماره‌ی بیست و چهارمِ پرونده را هم بخوانید بعد از این شرحِ حسرت)

2009-10-18T08:23:00.000-07:00

بیست‌وسومین شماره‌ی مجله‌ی اینترنتیِ پرونده منتشر شد

(اون‌موقعا هم‌چین آگهی‌ای برای سروش نوجوان وجود داشت)

آرژانتین.

2009-10-11T11:16:00.000-07:00

زندگی درست مثلِ همین بازیِ آرژانتین پرو است. وقتی خیالم از همه‌چی راحت شده می‌گذارد توی کاسه‌ام. همیشه می‌خواهد یادآوری کند چه‌قدر افسارم دستِ بازی‌هاش است. هی می‌گوید«ببین نخِ نامرئیِ روزگارت را که می‌رسد به دستِ من. خیال بر نداردت. بترس. هول باش. تکیه نکن به امیدواری‌ات.»

بدیش این که آخرِ خیلی از این بازی‌ها مثلِ دیشب با رستگاری تمام نمی‌شود. وسطِ سیلِ دلهره و ناامیدی خیلی وقت ها توپ درست جلوی پایِ آدم و دروازه‌ی خالی گیرِ زمین نمی‌کند. هی اوت می‌شود. حسرت می‌شود.

***

امروز همه‌ش یادِ هشتِ آذر می‌کردیم به این بهانه. برای هم می‌گفتیم هرکدام‌مان چه کرد آن روز و نگاه‌ها برق می‌زد از این یادِ دور. روایت‌هامان به بغض خفه شد. جوری حرف می‌زدیم انگار خاطره ای خوب است از عزیزی که مرده. انگار خانه که خراب شده. چه‌قدر آن خوشی دور است از احوالِ امروزمان. خراب شود خانه‌ی این غم‌گستران.

کشته ندادیم که سازش کنیم.

2009-10-07T08:45:00.000-07:00

چی می‌خواهید باز از جانِ ما؟ با چه رویی آشتیِ ملی‌تان را گذاشتید جلومان رویِ میزِ بازجویی؟ داغِ مادرها را سرد می‌کند؟ روح‌هایِ لگدمال شده در زندان‌هاتان را دوباره وامی‌ستاند سرپا؟ کینه‌تان را پاک می‌کند از دلِ مردم؟ هنوز نفهمیده‌اید ملت قهر نکرده. تشنه‌ی پایین کشیدنِ عکس‌هاتان است از این‌همه دیوار که برای شهر ساخته‌اید. هر قول و قرار می‌خواهید با هم بگذارید. هزارتا مجوزِ حزب هم بدهید این سیل سر کج نمی‌کند از راهِ کندنِ بنیانِ‌تان.

2009-10-03T12:45:00.000-07:00

تا زنده ایم پرونده ایم

(شماره‌ی بیست‌ودوم مجله‌ی اینترنتیِ پرونده به زیورِ طبع آراسته شد)

ٔ

2009-09-22T13:44:00.000-07:00

می‌گم خیلی خوب است همه هم آهنگِ هم شعار بدهند. اما گاهی می‌بینید مردی، زنی تک و تنها خودش و ماسکش آمده‌اند تظاهرات. کسی همراشان نیست با هم شعار بدهند و بندازندش تو دهنِ دیگران. بعد این تنها صداش را می‌ندازد توی سرش و «یاحسین» می‌گوید. این‌جور وقت‌ها هرشعاری دارید می‌دهید ول کنید و «میرحسین‌»تان را بگویید در جوابش. به خدا خیری و خوشی‌ای که جوابِ ندایی تنها را دادن در دنیا پخش می‌کند از هزارتا مرگ بر مجتبا و مصطفا گفتن بیش‌تر است.

2009-09-19T23:45:00.000-07:00

بارِ دیگر مجله‌ی اینترنتیِ پرونده منتشر شد

(21)

raahat edaame daarad

2009-09-14T12:26:00.000-07:00

Username: Mohsen4ever@yahoo.com

Password: Eshaghm1362byajeloyecheshmam

In male facebookame. Age mano gereftan boro mafiamo edame bede. Gand nazania.

فرزین.

2009-09-09T09:09:00.001-07:00

خیلی گرم است. پتو را کشیده‌ام روی صورتم. ببین. این پتو که امروز دادند نو نیست. پرز پرز است و لبه‌هاش هم دارد ریش می‌شود. ولی از نو برام بهتر است. یک بوی تایدی می‌دهد که یادِ خانه می‌افتم. نمی‌دانم کجای زندگی توی خانه این بو را می‌داد. ولی خیلی آشنا بود، خیلی زیاد بود و آن‌قدر عمیق و بی‌رنگ و همیشگی بود که یادم نمانده از کِی رفته توی خاطره ام. مثل صدای موتورِ کولر که هروقت خاموش می‌کنی تازه می‌شنویش. نفسم گیر می‌کند لای پرزهای پتو و گرما بیش‌تر می‌شود. بهتر.تاریک‌تر است پشتِ چشم‌های بسته‌ام زیرِ پتو. تاریکی می‌گذارد هرچیزی که رویاش را داری توش پیدا کنی. من رویای خانه را دارم. خیالِ اتاقم با نورهای کمش و عکس‌های روی دیوارم. زردی‌شان حتا اگر هی یادم بندازد پیرتر از روزی شده‌ام که چسباندم‌شان آن‌جا. تختم که آهان، آن هم یک امضا داشت برای خودش. قیژقیژ فنرهای تشکش اولی که می‌خوابیدم. انگار بخواهند بگویند«هی. آرام‌تر بشین. دردمان آمد.» و بعدتر که عادت می‌کردند به درد و صداشان خفیف می‌شد. خفه می‌شد. تنِ آدم زود به درد عادت می‌کند. زود تسلیم می‌شود و می‌گوید «خب بزن. مگه این‌همه نزدی؟ بازم بزن» روح است که عادت حالی‌ش نمی شود. می‌ترسد عادت کردن به درد از یادش ببرد امیدِ خوب شدن را. می‌ترسد تن و درد اخت شوند با هم. اشک‌ها را روح می‌ریزد. فریادها را روح می‌زند. تن ساکت است و له‌تر می شود. این «لِه»...آخ این له. «مادرِت هرروز می‌آد جلوی زندان. داره لِه می‌شه.» یارو کت‌شلوارِ خاکستری پوشیده‌بود. قدش یک و نودی می‌شد. صورتِ صاف و از آن‌ها که توی خیابان دخترها نگاه‌شان می‌کنند لب‌خند می‌زنند. گرم بود و معلوم نیست اصلن این‌ها چرا توی گرما عرق نمی‌کنند با این‌همه لباس؟ «بهت گفته‌بودم سیگار بدن. دادن؟». اس.ام.اس‌ش را جواب داد و گفت« چرا کاری نمی‌کنی مادرت بتونه بیاد تو رو ببینه؟ گناهِ اون بی‌چاره چی ئه؟». اخم کردم توی چشم‌هاش. حق ندارد به مادرِ من بگوید بی‌چاره. هرچه بی‌چاره هم باشد هیچ‌کس جز من حق ندارد این را باور کند. بوی مادر یادم است. یک بویِ عجیبی ست نمی‌دانم از کجا. مادربزرگ هم وقتی پیر شده بود همین بو را می داد. بوی خستگیِ عمر است حتمن. بویِ به آرام نرسیدن. بروزِ این توی پدر شده رنگ. سفیدِ موهایش. زردِ سبیل‌ها. لکه‌های قهوه‌ایِ صورت، کم‌رنگِ مردمکِ چشم‌ش. قبلن می‌ترسیدم فردام شکلِ پدر شود. حالا مطمئنم بدشکل‌تر می‌شوم ازش. خرد و خمیرتر و قوزیده‌تر. ویران‌تر. همش فکر می‌کنم بیرون که رفتم چه‌جوری جمع کنم روحِ متلاشی‌ام را. تکه‌هایی که از بس خودشان را کوبیده‌اند به این دیوارها، چسبیده‌اند بهشان و همین‌جا می‌مانند چه کنم. ببین همین حالا را. می‌خواستم سوارِ بویی از خانه بشوم بروم آن‌جا. ببین که هنوز مانده‌ام. مثل همیشه که مانده ام توی خودم. آن‌قدر که یادم رفته بیرون. دلم می‌خواهد برگردم به زمستانِ پارسال که فرزانه گفت اگر من هم بیایم کنسرتِ عصار، پدر اجازه‌ی تا دیروقت بیرون ماندنِ او را هم می‌دهد. دلم می خواهد لوس نکنم دیگر خودم را. یادم نرود چه‌قدر دوست دارمش حتا وقتی همیشه صدای درس خواندش توی خانه می‌پیچد. دلم می‌خواهد سرِ تلویزیون تماشا کردنِ مادر غر نزنم. سرِ پدر که خراب می‌شوم وقتی عصرهای بی‌حوصلگی‌اش را می‌رود مسافرکشی. بگذار ببینم. حتمن وقتی بیام بیرون مادر نذرِ مشهدی کرده که باید برود. باهاش می‌روم. پدر و فرزانه را هم می‌گوییم مرخصی بگیرند با خودمان می‌بریم. برگشتن از شمال می‌آییم. از زردیِ اولِ پاییزِ شمال. از وسطِ مه می‌آییم و بوی چوب. غذای سیردار می‌خورم و می‌روم جلوی صورتِ فرزانه می‌گویم: «حال و احوالت چه‌طورِح فرزانِح». دنبالم می‌کند و بدوبی‌راه می‌گوید. کلاه و سبدِ حصیر می‌خریم از شمال. خالی می‌شوم توی این سفر فریادهای این‌جا از بس خورده‌اند به دیوارها و سقفِ نزدیک پرترم کرده‌اند. لبِ ساحل داد می‌زنم و خالی می‌شوم. رودرروی بویِ خیسِ دریا. دلم چه‌قدر بویِ شمال می‌خواهد. دلم بوی اسپریِ فرزانه می‌خواهد. بوی یخچال می‌خواهد. بوی آفتابِ بعدازظهر می‌خواهد که از پنجره روی فرشِ پذیرایی می‌تابد. دلم پنجره‌ی خانه می‌خواهد.

2009-09-08T05:33:00.000-07:00

27/6/88

خواب می‌بینم روزِ قدس است. من و دوست هایم توی تظاهرات روز قدسیم و نیروی انتظامی دارد می‌زندمان. گاز اشک‌آور انداخته‌اند توی خیابان طالقانی و ...اِ نه انگار خواب نمی‌بینم.

آن‌ها خودشان نمره‌ی بیست هستند/ آن‌ها خودشان مثل هیچ کسی نمی‌باشند

2009-09-05T10:18:00.000-07:00

امشب با دو اتفاق در خدمتِ خودم هستم:

1- تماشای فیلمِ تازه‌ی آقام تارانتینو

2- خواندنِ شماره‌ی بیستم مجله‌ی اینترنتیِ پرونده

رنگِ امید.

2009-09-04T13:39:00.000-07:00

رنگِ سبز این‌روزها خیلی‌ها را به امیدواری وصل نگه می‌دارد. اِبا نکنید از سبزیدن. نترسید. تبِ گیرَش افتاده دیگر. اگر بدانید این خیلی‌ها که می‌گویم چه حالِ خوشی می‌شوند از دیدنِ شالی، دَسبندی، پیرهنی...هر چیزِ سبزی. یکی‌ش خودم.

دیوار.

2009-09-01T10:32:00.000-07:00

- خونه‌تون همین کوچه س؟

- نه جناب سروان بیست و سوم ئه.

- این‌جا چی‌کار می کنی؟

- آرایش‌گاه اومده‌م

- دیوارِ سرِ کوچه رو تو نوشتی؟

- تخلیه‌چاه 24 ساعته؟

- نه

- پارک مساوی پنچر؟

- نه

- لعنت بر پدر و مادر...

- شعارِ سرکوچه رو ندیدی؟

- نه قربون.

- کوله تو باز کن.

[قهرمانِ داستانِ این کوچه چیزی را قبلن سُرانده زیرِ یک ونِ سبز. قلبش تند نمی‌زند لو بدهدش. تته‌پته هم نمی‌کند. کسی نمی‌تواند گیر بیندازدش. آخرِ داستان مثل فیلم‌های اول انقلابی یکی با داد متنی را می‌خواند]:

سرانجام مقاومتِ خلقِ مبارز به ثمر نشست و از خون هزاران شهید و اشکِ میلیون‌ها مادر نهالِ نوپایِ قیام درختِ تنومندی شد که در کویرِ خشکیده‌ی...

[آپارات چی خاموش می کند]

(ببین)

بی‌شماران.

2009-08-30T11:14:00.000-07:00

آدم را میخ‌کوب می‌کند لحظه‌هایی از درامِ خیابانیِ این روزهای تاریخ. خیابان، سکوت بود موقعِ نیایشِ بلندگوی مسجد. اذان که شروع شد مردی اللهُ اکبر گفت منتظران همراهش شدند به همین اشاره. بی سرخر شعار دادند بعدِ عمری. یادشان آمد بی سرخری چه کیفی دارد. کم بودند اما صداشان مثلِ زیادها می‌پیچید توی شبستانِ مسجد. لابد صدای آن‌ها که نیامده‌بودند، صدای آن‌ها که کشته بودن‌شان و نمی‌توانستند بیایند، صدای آن‌ها که صداشان را اسیرِ چاردیوار کرده‌اند، صدای ملتی لابد هم‌صداشان بود. دیگر شرط صف نیست حضور و غیابِ بزرگان. مردم پیش‌نمازند. هرکه ثوابِ جماعت می‌خواهد یاید به مردم اقتدا کند.

محکوم، واژه‌ای ست فقط در انتهای بی‌دادنامه‌هاتان.

2009-08-25T03:27:00.000-07:00

سرت بلند باشد بهزاد نبوی. این‌قدر ننداز پایین. خجالتِ چی می‌کشی از کی؟ لابد بی‌خبری از حناشان که بی‌رنگ شده برای عارف و عامیِ ملت. این غصه غریبه بود با چشم‌های‌ت چریکِ پیر. تو که سرد و گرم از ما چشیده‌تری لابد این‌قدر تنگ بوده دیوارهای این دو ماهَت که یادت رفته مستعجل است دولتِ ظلم. سرت را بگیر بالا توروخدا. به ما نگاه کن. از این‌طرفِ دوربین‌های دروغ مومنانه نگاهت می‌کنیم. یک لب‌خندی هم تو بزن. آن‌روزی را خیال بپروران که مردمِ پیروز روی دست می‌برند شماها را از سرپایینیِ اوین.

نوزدِ.

2009-08-22T14:36:00.000-07:00

هرچند این وبلاگِ جدید خواننده‌ی چندانی ندارد، اما هم‌چنان شما را به تماشای مجله‌ی اینترنتیِ پرونده دعوت می‌کند.

este'laam

2009-08-21T13:43:00.000-07:00

Che joor khyari begiram?

Saladi digeh

Az in kolofta ya riza?

X( bitarbyat

Jedi migam Zood begoo dare mibande

Saladi doroshttare. yadam basheh vaghty khastim berim khooneye khodemoon ye doreh amoozeshi barat bezarama

بامزه‌بازی و رجعت به کامنت‌دونیِ بلاگر

2009-08-17T12:05:00.001-07:00

- رسانه شماييد.

- نه اختيار دارين شما خودتون رسانه اين.

- نگين تو رو خدا

2009-08-13T02:07:00.000-07:00

شصت روز گذشت.

آینده‌نگر.

2009-08-08T11:29:00.000-07:00

« خوب تحقیق کن ببین نویسنده‌ش چه‌جور آدمی ئه. پس‌فردا احمدی‌نژادی از آب درنیاد مجبور شیم پس بدیم‌ش. پول که علفِ خرس نیست عزیزِ من.»

Kesaafataa

2009-08-07T11:34:00.001-07:00

Farshad cheshe chand rooze?

Chemidoonam dooste toe az man miporsi???

Chi shode? Ghahrin ba ham?

Bahash kat kardam

Sare chi?

Khili chiza

Farda vaght dari hamdigaro bebinim baram tarif koni? Mitoonim ghblesh ya badesh berim darbareye eli am bebinim